De kelders van de Louisalaan

Bij hun arrestatie op 16/06/1941 zijn André, Rosa en Jean naar de Louisalaan gebracht, naar de beruchte kelders van de Gestapo, samen met enkele andere leden van hun groep.

Zij kwamen terecht op nummer 453. 

Rosa is snel overgebracht naar de gevangenis van St-Gillis (dezelfde dag?)

André en Jean bleven in de kelders opgesloten en werden daar beide hardhandig ondervraagd. 

Jean kwam na 8 dagen vrij. In het dossier zit een brief van ene R. Keockelenbergh - directeur van de openbare bijstandsdienst, sociale werken en sport van Brussel. Daarin staat te lezen dat Jean, toen hij vrij kwam kneuzingen had op zijn handen, gezicht en benen. Hij was ook getraumatiseerd (je zou voor minder, zeker rekening houdend dat hij toen 12 jaar was.) Ze hebben hem in een opvang gezet in Nil Saint Vincent. 

André wordt ook dezelfde dag, na verhoor, waarin hij ook klappen krijgt uiteraard, overgebracht  naar Breendonk, de start een een heel parcours dat nog net geen 4 jaar zal duren. 

De kelders in de Louisalaan, in hun geval nr 453, een appartementsgebouw van 11 verdiepen waar zowel verzetslieden als Joden werden ondervraagd. 

Op het dak bevond zich luchtafweer op de 1e verdieping een weelderig bureau van de hogere officieren, de andere verdiepingen werden gebruikt voor ondervragingen. In de kelders bevonden zich cellen, waar nu de bewoners hun opslagplaats is. Op sommige muren staan nog steeds teksten geschreven door de gevangenen, andere muren zijn overschilderd. De bewoners van nu wilen de kelders niet openstellen voor bezoek. Begrijpelijk, maar helaas. Verschillende instanties zijn daarmee bezig geweest, zonder resultaat. Er zijn wel foto's genomen van de teksten en tekeningen. 

Ik zou er niet willen wonen... 

bron: De kelders van de Gestapo erkenning en bewaring. Onder leiding van Daniel Weyssow ISBN 9782930953038

meer info vind je hier